Καζάκης-Κακλαμάνος και "ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ" επιστρέφουν, πιο σκληροί από ποτέ, με ραδιόφωνο χωρίς λογοκρισία! Καθημερινά 12:30 με 14:30 στο Ιντερνετικό ραδιόφωνο του Ε.ΠΑ.Μ. RADIO

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Συναγωνίστριες, συναγωνιστές,

επικοινωνούμε μαζί σας προκειμένου να σας προσκαλέσουμε στην εκδήλωση που πραγματοποιούμε, με θέμα το Νερό, στις 30 Σεπτεμβρίου, 7μμ, στην πλ. Κανάρη (Πασαλιμάνι) στον Πειραιά. 

Το θέμα του Νερού ως κοινωνικό αγαθό αποτελεί μείζον θέμα για μας. Για το λόγο αυτό επιθυμούμε και αγωνιζόμαστε να παραμείνει και να παρέχεται στον κόσμο ως δημόσιο και δωρεάν. Αγωνιούμε κι εναντιωνόμαστε  σε κάθε σκέψη ή πρόθεση ιδιωτικοποίησης του.

Μας ενδιαφέρει η ενημέρωση και αφύπνιση του κόσμου και γι' αυτό διοργανώνουμε ετούτη την εκδήλωση. Βασικοί καλεσμένοι μας είναι το SaveGreekWater, οι οποίοι δραστηριοποιούνται ακριβώς σε αυτό το επίπεδο.

Ευελπιστούμε και στην δική σας παρουσία.

Καλή λευτεριά
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Το συντονιστικό του
Ε.ΠΑ.Μ Πειραιά
τηλ.: 6943139642blog: epampireas.wordpress.com
 

facebook: www.facebook.com/EpamPirea

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Τρομοκρατήσατε τους τρομοκράτες


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Δεν πέρασαν παρά ελάχιστες ημέρες από τη μαζική τραμπούκικη επίθεση στο Πέραμα.

Οι ορδές των υπανθρώπων της Χρυσής Αυγής αποθρασυνόμενοι από τη συστηματική αδράνεια της «Αστυνομίας» του καθεστώτος προχώρησαν σε νέα δολοφονική επίθεση.

Αυτή τη φορά θρηνούμε νεκρό. Έλληνα. Τονίζουμε το «Έλληνα» όχι γιατί και η ζωή του πιο εξαθλιωμένου λαθρομετανάστη δεν έχει την ίδια ακριβώς αξία, αλλά για να καταδείξουμε ότι οι επιθέσεις κατά των μεταναστών και η ρητορεία που τις συνοδεύει δεν αποτελούν παρά το προπέτασμα του καπνού για τους πραγματικούς στόχους των πληρωμένων τραμπούκων της Χ.Α..

Είχαμε επισημάνει μόλις μετά τα γεγονότα στο Πέραμα, στις 13 του Σεπτέμβρη, ότι οι ορδές των ταγματαλητών πήραν τις εντολές τους να επιτεθούν και να σπείρουν τον τρόμο.

Τον τρόμο ως τελευταία καταφυγή του αλητήριου κατοχικού καθεστώτος, απέναντι σε μια κοινωνία που απηυδισμένη από τις καταστροφικές μνημονιακές πολιτικές δείχνει να ξυπνάει από το βαθύ λήθαργο, που την είχαν σπρώξει τόσο η προπαγάνδα, όσο και οι εγκάθετοι στους κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς γνωστοί μηχανισμοί, τα κομματόσκυλα και οι «στρατευμένοι» συνδικαλιστές.

Οι μηχανισμοί αυτοί και η προπαγάνδα δεν αρκούν πλέον για να καταστείλουν τις ολοένα αυξανόμενες λαϊκές αντιδράσεις. Ήρθε η ώρα για πιο «ριζοσπαστικά» μέτρα. Ήρθε η ώρα του παρακράτους και των μηχανισμών των μυστικών υπηρεσιών. Ήρθε ξανά η ώρα των πληρωμένων δολοφόνων. Έτσι κι αλλιώς αυτοί ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά. Από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, τους νεκρούς της Μαρφίν, μέχρι σήμερα τον Παύλο Φύσσα.

Οι άλλοι, οι πραγματικοί εντολείς - μίσθαρνα όργανα του κατοχικού καθεστώτος - μαέστροι οι ίδιοι στη διασπορά της σύγχυσης, του αποπροσανατολισμού και του φόβου, απεχθάνονται τα αίματα. Αυτοί πρέπει να μείνουν ατσαλάκωτοι, εκφραστές του «πολιτικού πολιτισμού», της «Ησυχίας, της Τάξης, της Ασφάλειας» και του «success story»  που κινδυνεύουν από «ακραίους».

Και ποιοι είναι οι ακραίοι; Όσοι αντιδρούν και αντιστέκονται! Όσοι αντιλαμβάνονται ότι πραγματικά φασιστικό είναι το ίδιο το καθεστώς κατοχής και οι εγχώριοι υποστηρικτές του εντός του αποκαλούμενου «συνταγματικού τόξου» και μάχονται για την ανατροπή του. Οι άλλοι, οι χρυσαυγίτες, ως μια συμμορία πληρωμένων τραμπούκων και επαγγελματιών δολοφόνων, αποτελούν απλά το άλλοθι του συστήματος και αμείβονται αδρά απ’ αυτό. Εξ ου και οι εξαγγελίες για νέους τρομονόμους και άλλα συναφή.

Εμείς όμως δεν φοβόμαστε και θα τρομοκρατήσουμε τους τρομοκράτες! Θα δώσουμε την σκληρή απάντησή μας. Και απάντηση στον φασισμό ήταν ανέκαθεν η Δημοκρατία. Και δημοκρατία δεν είναι η νομοταγής υποταγή στους θεσμούς μιας απολυταρχικής και απόλυτα διεφθαρμένης εξουσίας που νομιμοποιείται με καλπονοθευτικές εκλογές. Δημοκρατία σημαίνει ότι ο λαός είναι κυρίαρχος στον τόπο του και αποφασίζει ο ίδιος για το παρόν και το μέλλον του.

Τιμώντας τη μνήμη του Παύλου Φύσσα, αλλά και όλων των γνωστών και άγνωστων νεκρών μας, καλούμε σε γενική συστράτευση:

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΩΡΑ!

Για να ξεφορτωθούμε μια και καλή το σημερινό καθεστώς εθελοδουλίας που εκτρέφει τον φασισμό και καλοβλέπει τον εμφύλιο ως την τελευταία λύση για να κρατηθεί στην εξουσία.


Αθήνα 19 του Σεπτέμβρη 2013
Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013


Οι λεξεις μεκοκκινο χρωμα είναι αγγλικες οι υπολοιπες καθαρα ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ 


The words in RED color are exclusively ENGLISH, the rest are Greek......

"The genesis 
of classical drama was not symptomatic. An euphoria of charismatic and talented protagonists showed fantastic scenes of historic episodes. The prologue, the theme and the epilogue, comprised the trilogy of drama while synthesis, analysis and synopsis characterized the phraseology of the text. The syntax and phraseology used by scholars, academicians and philosophers in their rhetoric, had many grammatical idioms and idiosyncrasies. The protagonists periodically used pseudonyms. Anonymity was a syndrome that characterized the theatrical atmosphere. The panoramic fantasy, the mystique, the melody, the aesthetics, the use of the cosmetic epithets are characteristics of drama. Even through the theaters were physically gigantic,there was no need for microphones because the architecture and the acoustics would echo isometrically and crystal - clear.
Many epistemologists of physics, aerodynamics, acoustics, electronics, electromagnetics, can not analyze - explain the ideal and isometric acoustics of Hellenic theaters even todayThere were many categories of drama: classical drama, melodrama, satiric, epic, comedy, etc.
The syndrome of xenophobia or dyslexia 
was overcome by the pathos of the actors who practiced methodically and emphatically. Acrobatics were also euphoric. There was a plethora of anecdotal themes, with which the acrobats would electrify the ecstatic audience with scenes from mythical and historical episodes. Some theatrics episodes were characterized as scandalous and blasphemous.
Pornography, bigamy, homophilia, nymphomania, polyandry, polygamy and heterosexuality 
were dramatized in a pedagogical-way so the mysticism about them would not cause phobia or anathema or taken as anomaly but through logic, dialogue and analysis, skepticism and the pathetic or cryptic mystery behind them would be dispelled. It is historically and chronologically proven that theater emphasized pedagogy, idealism and harmony. Paradoxically it also energized patriotism a phenomenon that symbolized ethnically character and phenomenal heroism." 

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013


Ο «σοσιαλισμός του δικηγοράκου»


Δεν είναι πρόβλημα το νόμισμα — Απορώ γιατί δεν το κατανοούν αυτοί με τα διπλώματα οικονομίας, δήλωσε ο βουλευτής επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ Μανώλης Γλέζος. Σε μια, βαρύνουσας σημασίας όπως θέλησε να την παρουσία η κομματική καμαρίλα του ΣΥΡΙΖΑ, παρέμβασή του ο Μ. Γλέζος επέμεινε μιλώντας στο «Κόκκινο» (Αυγή, 2/5) ότι δεν είναι το νόμισμα το καθοριστικό στοιχείο μιας οικονομίας, υπό την έννοια ότι «ο εργαζόμενος, και όχι το νόμισμα, είναι αυτό που παράγει τα αγαθά – και δεν μπορώ να καταλάβω πώς δεν το κατανοούν αυτοί με τα διπλώματα οικονομίας», αναρωτήθηκε χαρακτηριστικά.


Και παίρνοντας θέση εμμέσως πλην σαφώς, έθεσε τα πρόσθετα ερωτήματα: «Με συμφέρει ή όχι η δραχμή; Υπάρχει περίπτωση διολίσθησης και περίπτωση υπερ-πληθωρισμού; Μήπως το ευρώ μας συγκρατεί;». Η λύση δεν είναι το νόμισμα, συνέχισε, είναι «το πώς θα δώσουμε τη δυνατότητα να πιάσουν όλοι γρήγορα δουλειά», αποδίδοντας εξάλλου τη στασιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις στο γεγονός ότι «έχουμε κολλήσει στο ‘ευρώ ή δραχμή;’»

Καταρχάς, ο κ. Γλέζος επαναλαμβάνει ουσιαστικά την προβληματική της ηγεσίας του ΚΚΕ, που κι αυτή με την σειρά της θεωρεί ψευτοδίλημμα το ευρώ ή δραχμή και θεωρεί ως κεντρικό ζήτημα το ποιος παράγει τον πλούτο. Και οφείλουμε να πούμε πώς δεν είναι οι μόνοι. Το ίδιο κάνουν και αρκετοί νεοσυντηρητικοί της δεξιάς και της αριστεράς που θεωρούν είτε τόσο αυτονόητη την απάντηση υπέρ του ευρώ, που θεωρούν ως ψευτοδίλημμα οτιδήποτε το θέτει έστω υπό υποψία αμφισβήτησης, είτε νιώθουν τέτοια αμηχανία με το νόμισμα που προτιμούν να κλείνουν σε όλες τις πτώσεις και τα γένη το επίθετο «ταξικός –ή –ό». Μιμούμενοι μάλιστα με εξαιρετική επιτυχία το συμπαθές θαλάσσιο μαλάκιο με το όνομα συπία, ή κοινώς σουπιά, η οποία όταν θέλει να κρυφτεί αμολάει μελάνι. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι σουπιές της αριστεράς αμολάνε «ταξικό» μελάνι.
Κι έτσι για όσους κάνουν το τραγικό λάθος να τους πάρουν στα σοβαρά θα πρέπει να γυρίσουν πίσω, πολύ πίσω στις θεωρίες του Αυστριακού νομοδιδάσκαλου Άντον Μένγκερ, αδελφού του ιδρυτή της Αυστριακής Σχολής της «οριακής χρησιμότητας» Καρλ Μένγκερ, η οποία αποτέλεσε τον προπάτορα της σχολής του Σικάγο της μεταπολεμικής περιόδου με εξέχουσα μορφή τον Μίλτον Φριντμαν και προνομιακό πεδίο δοκιμών των υστερικών θεωριών της τις χούντες τύπου Πινοσέτ στη Χιλή και αλλού. Ο Άντον Μένγκερ παντελώς άσχετος από οικονομικά και κατατρομαγμένος από την απάνθρωπη λογική του οικονομολόγου αδελφού του κατέληξε να προπαγανδίζει μια νομικίστικη αντίληψη του σοσιαλισμού. Το βασικό έργο του ήταν «το δικαίωμα της εργασίας σ’ ολόκληρο το προϊόν της».[1]

Σε τι συνίσταται η αντίληψη των οπαδών του Μένγκερ; Κατ’ αυτούς δεν χρειάζεται να ασχολείται κανείς με τα οικονομικά όταν το μόνο που έχει να κάνει είναι να διεκδικήσει κανείς το δικαίωμα της εργασίας σ’ ολόκληρο το προϊόν της. Κι έτσι όλα θα τελειώσουν υπέρ της εργασίας, υπέρ των εργαζομένων. Τόσο απλά χωρίς να χρειάζεται κανείς να μπλέξει με δύσκολα και σύνθετα ζητήματα όπως π.χ. είναι το χρήμα. Μα πώς είναι δυνατόν να ασχολούνται οι οικονομολόγοι με το χρήμα; Και μάλιστα σε μια οικονομία, στην οποία τα πάντα εκφράζονται σε χρήμα! Για δες κάτι ιδιοτροπίες που έχουν οι οικονομολόγοι! Πετάς ένα «ο εργαζόμενος, και όχι το νόμισμα, είναι αυτό που παράγει τα αγαθά» και καθάρισες… Τόσο απλά.
Βέβαια, αυτό δεν εμπόδισε τον Φρ. Ένγκελς από το να ειρωνευτεί αυτού του είδους τις θεωρίες και να τις ονομάσει «σοσιαλισμό του δικηγοράκου[2] Τώρα θα μου πείτε – και πιθανώς να έχετε δίκιο – ποιος είναι ο Ένγκελς; Είχε διαβάσει Γλέζο; Πώς λοιπόν τολμά αυτός και ο άλλος ο ακαμάτης σύντροφός του ονόματι Μαρξ – που ο Άντον Μένγκερ είχε ανακαλύψει ότι το μόνο που έκανε ήταν να ασχολείται με ανούσιες οικονομικές αναλύσεις και μάλιστα κυρίως για ένα τόσο άσχετο θέμα όπως το χρήμα – να ειρωνεύονται τόσο βαθυστόχαστες τοποθετήσεις;

Τι μας νοιάζει αν το χρήμα κυριαρχεί στον τρόπο παραγωγής, διάθεσης και αξιοποίησης των αγαθών που παράγει ο εργαζόμενος; Τι σημασία έχει αν από την αγοραστική δύναμη που δίνει το νόμισμα, δηλαδή το χρήμα, εξαρτάται ακόμη και η επιβίωση του ίδιου του εργαζόμενου; Τι μας νοιάζει αν από το χρήμα και την κυκλοφορία του εξαρτάται το αν θα έχει δουλειά ο εργαζόμενος ή όχι; Το γεγονός είναι ένα: «ο εργαζόμενος, και όχι το νόμισμα, είναι αυτό που παράγει τα αγαθά – και δεν μπορώ να καταλάβω πώς δεν το κατανοούν αυτοί με τα διπλώματα οικονομίας», όπως δήλωσε ο κ. Γλέζος. Τα ίδια έλεγε και στην εποχή του ο «σοσιαλιστής δικηγοράκος» Άντον Μένγκερ, αν και οφείλουμε να ομολογήσουμε με πιο αγνές προθέσεις από αυτές του κ. Γλέζου.

Κι έτσι οι όψιμοι οπαδοί αυτού του «δικηγορίστικου σοσιαλισμού» μας ψέλνουν διαρκώς το ίδιο τροπάρι, «δεν είναι πρόβλημα το νόμισμα». Κάποιοι σαν τον Γλέζο και την παρέα του προκειμένου να υπηρετήσουν το ευρώ κι ότι αντιδραστικό κρύβεται πίσω του και άλλοι σαν την ηγεσία του ΚΚΕ για να αναχωρήσουν από τον μάταιο τούτο κόσμο προσδοκώντας ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος αμήν. Και οι δυο επικαλούνται το συναίσθημα: κάποιοι το αίσθημα δικαιοσύνης, άλλοι το αίσθημα ανθρωπισμού. Και οι δύο παρουσιάζουν τις απαιτήσεις τους με την μορφή ευσεβών πόθων για τους οποίους δεν μπορεί κανείς να πει γιατί και πώς θα πρέπει ή αν μπορούν να εκπληρωθούν τούτη τη στιγμή και όχι χίλια χρόνια αργότερα.

Τους ενδιαφέρει; Ποσώς! Τι τους νοιάζει αν πεθαίνουν κατά χιλιάδες τα θύματα της ευρωολοκλήρωσης. Αν ο υπερεθνικός δεσποτισμός καταλύει κάθε έννοια ελευθερίας, εκτός από την ελευθερία της πολιτικής και μη εξαγοράς διαμέσου των αγορών και των κερδοσκόπων. Αν η πρωτοφανής μαζική ανεργία καθίσταται μόνιμη. Αν η νεολαία κυρίως ξεριζώνεται από την χώρα της για να σκλαβωθεί στα παζάρια των μεταναστών. Αν η εξαθλίωση των όρων ζωής και των συνθηκών εργασίας μετατρέπουν τους εργαζόμενους σε υποζύγια. Όσο μεγαλύτερος είναι ο πόνος και το αδιέξοδο της κοινωνίας, τόσο καλύτερα γι’ αυτούς, μιας και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να επιβεβαιωθούν τα ιδεολογικά τους κολλήματα

Πίσω απ’ όλα αυτά ξέρετε τι κρύβεται; Ο καπιταλισμός, δηλαδή μια σκοτεινή συνωμοσία του κεφαλαίου που σαν αδηφάγο τέρας καταβροχθίζει τα πάντα. Έτσι τουλάχιστον τον αντιλαμβάνονται οι εξ επαγγέλματος αριστεροί. Αν το ψάξετε θα δείτε ότι δεν υπάρχουν άλλοι που να πιστεύουν τόσο πολύ στην παντοδυναμία του συστήματος που καταγγέλλουν στα λόγια. Γι’ αυτό και σήμερα ούτε που διανοούνται ότι μπορεί ο λαός με την πάλη του να ανατρέψει τα πάντα ακόμη και πάνω στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού. Να κερδίσει μάχες ενάντια στο κεφάλαιο και την εξουσία του, οι οποίες μπορούν να ξεθεμελιώσουν ριζικά το καθεστώς που επιβάλλουν οι αγορές ακόμη κι εντός του καπιταλισμού. Αρκεί ο λαός και οι εργαζόμενοι μέσα από τις δικές τους οργανώσεις να δίνουν την μάχη για κάθε σπιθαμή εχθρικού εδάφους, να μην αποδέχονται κανένα τετελεσμένο ή δεδομένο γεγονός μόνο και μόνο επειδή το επιβάλλουν οι ισχυροί.

Σ’ αυτό δεν διαφέρει σε τίποτε ο κ. Γλέζος και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από την ηγεσία του ΚΚΕ. Γι’ αυτό και οι δυο ξεκινούν από την ίδια αφετηρία, την φιλοσοφία της πολιτικής αδιαφορίας. Ότι δεν μπορούν να κατανοήσουν, ή δεν τολμούν να αμφισβητήσουν έμπρακτα, απλά αδιαφορούν. Έστω κι αν είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κυρίαρχης πολιτικής. Να πως προέκυψε ως ψευτοδίλημμα το ευρώ ή δραχμή τόσο για τον κ. Γλέζο, τους ομοϊδεάτες του στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για την ηγεσία του ΚΚΕ.

Οι μεν πρώτοι βαφτίζοντας τα προφανή διλήμματα της πραγματικής ζωής ως ψευτοδιλήμματα πιστεύουν απλά σε μια διαφορετική διαχείριση του υπάρχοντος καθεστώτος, ενώ οι άλλοι στον αναχωρητισμό από τον άθλιο τούτο κόσμο. Κι έτσι αντί να απαντούν στα διλήμματα που θέτει η ίδια η ζωή, απασχολούν κατά κόρο τον απλό κόσμο, τους εργαζόμενους, αλλά και με βάση αυτά χαράζει στρατηγική και τακτική η άρχουσα τάξη, αυτοί απλά αδιαφορούν. Μέχρι λοιπόν να μάθουν όλοι οι εργαζόμενοι και η κοινωνία να αδιαφορεί για τα διλήμματα που της θέτει η ίδια η ζωή τους, καλά κάνουν και παθαίνουν ότι παθαίνουν. Μέχρι να μάθουν να σέρνονται πίσω από τον κάθε νομοταγή αριστερό που της τάζει λαγούς με πετραχήλια υπό το υπάρχων καθεστώς ισοπέδωσης, ή τον γιαλατζί κρατικοδίαιτο επαναστάτη της κομματικής καμαρίλας που της τάζει έναν άλλο κόσμο σε μια άλλη ζωή. Μέχρι δηλαδή «να βγάλουν τα συμπεράσματά τους», όπως λένε, καλά να πάθουν! Άλλωστε οι βουλευτές και τα στελέχη των κομμάτων της αριστεράς, ευρωπαϊκής και «ταξικής», είναι πολύ καλά προστατευμένα από την λαίλαπα που μαστίζει την κοινωνία. Φροντίζει το κράτος γι’ αυτό. Το ίδιο κράτος που πασχίζει με κάθε τρόπο να εκμηδενίσει τον εργαζόμενο και να εξοντώσει μαζικά τον λαό.

Σήμερα, μπροστά στην ανάγκη να μιλάς συγκεκριμένα και να απαντάς ακόμη πιο συγκεκριμένα για τον τρόπο που οφείλει να απαλλαγεί η εργαζόμενη κοινωνία από την λαίλαπα, την μιζέρια και την εξόντωση, πολλοί έχουν διαλέξει ως καταφύγιο μια παραλλαγή ενός «σοσιαλισμού του δικηγοράκου» που τους επιτρέπει να υποστηρίζουν το τι είναι δίκαιο, χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να μας πουν πώς θα επιβληθεί στις σημερινές συνθήκες. Πρόκειται για έναν «σοσιαλισμό» που ανάγει τα πάντα σε θεσμικές παρεμβάσεις και ρυθμίσεις με τις καλύτερες των προθέσεων αγνοώντας επιδεικτικά τις σχέσεις εκμετάλλευσης, εξουσίας και δύναμης που ενυπάρχουν οργανικά στην ίδια την λειτουργία της οικονομίας.

Υπάρχουν δυο βασικές σχολές «σοσιαλισμού του δικηγοράκου», που και οι δυο έχουν σαν αφετηρία την ρήση ότι «οι εργαζόμενοι παράγουν ολόκληρο τον πλούτο της κοινωνίας και άρα πρέπει να τον καρπώνονται». Η μεν πρώτη είναι η σχολή Γλέζου και ομοϊδεατών, οι οποίοι θέλουν να μας πείσουν ότι μπορούν να ακολουθήσουν μια άλλη πολιτική υπέρ των εργαζομένων και της δημοκρατίας μέσα στα υπάρχοντα πλαίσια του ευρώ και υπό την απολυταρχία της ΕΕ. Να γιατί είναι ψευτοδίλημμα γι’ αυτούς το ευρώ ή δραχμή. Το πώς θα το κάνουν δεν μας εξηγούν. Απλά θα σταθούν σαν τον Μωϋσή μπροστά στην Θάλασσα και θα διατάξουν τα νερά ν’ ανοίξουν για να διαβεί ο περιούσιος λαός του Γιαχβέ. Αυτό το νόημα έχει η διαπραγμάτευση εντός της ευρωζώνης για να πειστούν οι δανειστές, οι Γερμανοί, οι αξιωματούχοι της ΕΕ, οι αγορές. Αν κι αυτό το τελευταίο είναι μάλλον πιο δύσκολο εγχείρημα από το βιβλικό θαύμα του Μωϋσή. Δεν έχει καμιά σημασία αν αυτό μπορεί να γίνει ή όχι. Σημασία έχει ότι το πιστεύει ο κ. Γλέζος και η παρέα του. Κι εφόσον αυτοί το πιστεύουν δεν πέφτει σε κανέναν άλλον ο λόγος. Ούτε καν στην ίδια την πραγματικότητα, που δεν βασίζεται στο γεγονός ότι οι εργαζόμενοι παράγουν τα αγαθά, αλλά στην πλήρη αυτονόμηση του χρήματος και στην υποταγή τόσο του εργαζόμενου, όσο και της πραγματικής οικονομίας στο χρήμα.

Η δεύτερη σχολή είναι η ηγεσία του ΚΚΕ, που θεωρεί επίσης ψευτοδίλημμα το ευρώ ή δραχμή γιατί λέει ότι είναι υπέρ της αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όχι γενικά υπέρ της αποδέσμευσης, αλλά υπό το καθεστώς της δικής της προσωποπαγούς εξουσίας, που ονομάζει «λαϊκή εξουσία» και η οποία είναι μια παραλλαγή του παλιού συνθήματος του Ανδρέα «ο λαός στην εξουσία, το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση» και ο σώζων εαυτόν σωθήτω! Για την ηγεσία του ΚΚΕ η πολιτική μεταβολή δεν είναι παρά μια πολύ απλή διαδικασία: όταν οι εργαζόμενοι θα έχουν μπουχτίσει από ανεργία, εξαθλίωση και απόλυτη μιζέρια, όταν οι εργαζόμενοι θα έχουν χάσει κάθε ελπίδα να κερδίσουν το οτιδήποτε μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος, τότε αντί να περιστοιχίσουν ένα καθαρόαιμο φασιστικό κόμμα, θα πάρουν από πίσω την ηγεσία του ΚΚΕ που τότε θα είναι έτοιμη για το μεγάλο άλμα. Θα πηδήξει από το ένα στο άλλο, από τον «καπιταλισμό» στην «λαϊκή εξουσία». Όπως ακριβώς γίνεται με μια απλή διαδοχή από στατικές εικόνες. Αρκεί να πατήσεις το κατάλληλο κουμπί. Τόσο απλά, χωρίς ενδιάμεσες φάσεις, χωρίς μεταβατικές καταστάσεις, χωρίς στάδια ανάπτυξης, δίχως τίποτε τέτοια «οπορτουνιστικά» που γεννά αναγκαστικά η αληθινή ζωή της κοινωνίας σε εξέλιξη.

Οπότε γιατί να ασχοληθεί η ηγεσία του ΚΚΕ με το τι θα κάνει για να βγει η χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τι θα κάνει με το νόμισμα, αν είναι υπέρ ενός εθνικού, ή ενός παγκόσμιου νομίσματος, τι θα κάνει με τις τράπεζες και με την χρηματαγορά, τι θα κάνει με την κεντρική τράπεζα και με άλλες τέτοιες σκοτούρες. Όλα αυτά λύνονται πολύ εύκολα. Οι εργαζόμενοι θα καρπώνονται τον πλούτο που παράγουν αφού κοινωνικοποιηθούν όλα τα μέσα παραγωγής. Και μην τυχόν σταθείτε τόσο άμυαλοι και αναρωτηθείτε ότι όλα αυτά για να γίνουν, για να κοινωνικοποιηθούν στ’ αλήθεια, στην πράξη τα μέσα παραγωγής χρειάζεται μια ολόκληρη ιστορική εποχή, όπως έλεγαν οι κλασικοί, διότι θα πέσετε έξω. Η κ. Παπαρήγα και η παρέα της έχουν ξεπεράσει προ πολλού τον Λένιν, τον Μαρξ και κάθε άλλον άμυαλο επαναστάτη του παρελθόντος που μολύνθηκε από τα σαράκι του «οπορτουνισμού» της αληθινής ζωής.

Έχουν βρει – τουλάχιστον στα λόγια – τον απόλυτο τρόπο για να γίνουν όλα αυτά αυτόματα: par ordredu mufti, δηλαδή με διαταγή του Μουφτή. Αρκεί να το θελήσει το Κόμμα όταν θα βρίσκεται στην εξουσία και αμέσως ο πλούτος θα ανήκει σ’ αυτούς που τον παράγουν και τα μέσα παραγωγής θα κοινωνικοποιηθούν. Par ordre du Mufti! Κι όποιος διαφωνεί ας ετοιμαστεί από τώρα για το κομματικό καθαρτήριο.
Η φιλολογία περί ψευτοδιλήμματος στηρίζεται σε μια χυδαία εργαλειακή αντίληψη, που αντιμετωπίζει το νόμισμα ως κάτι ουδέτερο. Όλοι τους στηρίζονται, με την βοήθεια του επίσημου και ανεπίσημου συστήματος μαύρης προπαγάνδας, σ’ έναν φετιχισμό του νομίσματος. Αυτός ο φετιχισμός στηρίζεται στο γεγονός ότι ο κοινός άνθρωπος πιστεύει πώς το ευρώ, ή όποιο άλλο χαρτονόμισμα είναι το ίδιο πράγμα, αρκεί να το έχει στην τσέπη του. Κι επομένως το πιο «ακριβό» νόμισμα σε συναλλακτική αξία, θεωρείται και ως το πιο πολύτιμο νόμισμα. Έτσι το ευρώ ως ένα από τα παγκόσμια αποθεματικά νομίσματα, ως «σκληρό» νόμισμα των διεθνών συναλλαγών, νομίζει ο απλός κόσμος ότι είναι πιο πολύτιμο από κάποιο εθνικό νόμισμα που αφορά μια μικρή οικονομία. Σ’ αυτήν την εντύπωση βασίζεται η ισχύς του ευρώ στην κοινή γνώμη.

Η αλήθεια είναι ότι το νόμισμα εκφράζει κοινωνικές σχέσεις, σχέσεις εξουσίας, επιβολής και κυριαρχίας. Κι επομένως όλα τα νομίσματα δεν είναι ίδια πρώτα και κύρια από την σκοπιά των σχέσεων της κυριαρχίας που εκφράζουν. Μήπως το ευρώ εκφράζει την παραγωγή αγαθών από τους εργαζόμενους; Εκφράζει ή μπορεί να εκφράσει την κυριαρχία των εργαζομένων πάνω στο προϊόν της δουλειάς τους; Ούτε κατά διάνοια. Το ευρώ είναι ένα αξιόγραφο που έχει επινοηθεί από τις τράπεζες και τις χρηματαγορές για να εξυπηρετεί τον αποθησαυρισμό και την αυτοαξιοποίηση του κεφαλαίου στις διεθνείς χρηματαγορές. Το ευρώ έχει αυτονομηθεί πλήρως από τις οικονομίες όπου λειτουργεί ως μέσο πληρωμής και εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την δυνατότητά του να εξυπηρετεί τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Η ευρωζώνη παράγει ΑΕΠ της τάξης των 13 δις ευρώ. Η νομισματική κυκλοφορία του ευρώ (Μ3) ανερχόταν το 2012 σε 9,7 τρις ευρώ. Σ’ αυτά πρέπει να προσθέσουμε άλλα 1,4 τρις ευρώ που κρατούν οι κεντρικές τράπεζες παγκόσμια ως αποθεματικά και άλλα 37 τρις ευρώ που αποτελούν την έκταση της τραπεζικής πίστης με όρους ευρώ. Επίσης, στη αγορά συναλλάγματος ανταλλάσσονται πάνω από 340 τρις ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010 της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.

Σε μια τέτοια κυκλοφορία ευρώ στις διεθνείς αγορές χρήματος, πώς μπορεί να επιδράσει μια οικονομία σαν την Ελλάδα; Εδώ δεν μπορεί να επιδράσει καλά-καλά ούτε καν μια οικονομία σαν την Γερμανία. Γι’ αυτό και κάτω από το βάρος της διατήρησης της θέσης του ευρώ στις διεθνείς κεφαλαιαγορά, η Γερμανία αρχίζει ακόμη κι αυτή να παρουσιάζει σημάδια στασιμότητας και κάμψης. Είναι σίγουρο ότι όλες οι χώρες της ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, θα τσακιστούν κάτω από το βάρος του ευρώ, κάτω από την ανάγκη να διατηρήσει την προνομιούχα θέση του στις διεθνείς αγορές χρήματος.

Να γιατί χρειαζόμαστε εθνικό κρατικό νόμισμα. Διότι είναι ο μόνος τρόπος για να ελεγχθεί η κυκλοφορία χρήματος με βάση τις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας και της εργασίας. Μόνο με εθνικό κρατικό νόμισμα μπορεί να επενδύσει μια οικονομία στην ζωντανή εργασία, να ενισχύσει την αγοραστική δύναμη του μισθού, να χρηματοδοτήσει χωρίς χρέος επενδύσεις πρωτίστως στην παραγωγή και να θέσει υπό κοινωνικό έλεγχο το τραπεζικό σύστημα της χώρας. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει με το ευρώ. Εκτός βέβαια από τους ευσεβείς πόθους του κ. Γλέζου.
Άλλωστε δεν υπήρξε ποτέ κανενός είδους ριζική μεταβολή χωρίς η νέα πολιτική κατάσταση να μην φροντίσει να περάσει στα χέρια του κράτους η έκδοση του νομίσματος. Το γνωρίζει αυτό ο κ. Γλέζος, ή όχι;

Γνωρίζει επί παραδείγματι ότι χωρίς το πληθωριστικό «ηπειρωτικό χρήμα» που τύπωσαν οι εξεγερμένες αμερικανικές πολιτείες δεν θα μπορούσαν να νικήσουν την υπερδύναμη της εποχής, δηλαδή την Βρετανία; Ή μήπως θα έπρεπε οι πατέρες των ΗΠΑ να ακούσουν τον κ. Γλέζο και να μην ασχοληθούν με το νόμισμα; Αν έκαναν κάτι τέτοιο, η αμερικανική επανάσταση δεν θα νικούσε ποτέ.

Γνωρίζει επίσης ότι χωρίς το χάρτινο χρήμα που τύπωσε η Γαλλική Εθνοσυνέλευση, τα assignat, δεν θα μπορούσε να επιβιώσει η Μεγάλη Γαλλική επανάσταση, ούτε να κερδίσει στους πολέμους της εναντίον της συνασπισμένης ευρωπαϊκής αντίδρασης. Γιατί άραγε και οι Γάλλοι επαναστάτες δεν θεώρησαν ως ψευδοδίλλημα το νόμισμα;

Για να μην πούμε τι έγινε στην Ρώσικη επανάσταση. Ο μπολσεβίκος Πρεομπραζένσκι εξηγεί το γιατί πέτυχε να νικήσει η επανάσταση: «Η επαναστατική κυβέρνηση της Γαλλίας κατάφερε να υπάρξει και να διεξάγει πόλεμο χάρις σε χαρτονόμισμα. Τα “assignats” έσωσαν τη Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση. Τα χαρτονομίσματα της Σοβιετικής Δημοκρατίας υποστήριξαν τη Σοβιετική κυβέρνηση στις πιο δύσκολες στιγμές της, όταν δεν υπήρχε δυνατότητα να πληρώσει για τον εμφύλιο πόλεμο μέσω άμεσων φορολογικών εσόδων. Δόξα στην εκτυπωτική μηχανή! Σίγουρα, οι μέρες της τώρα είναι μετρημένες, αλλά έχει εκπληρώσει τα τρία τέταρτα του καθήκοντός της. Στα αρχεία της μεγάλης προλεταριακής επανάστασης, δίπλα στα σύγχρονα όπλα, τα τυφέκια και τα πολυβόλα που κατατρόπωσαν τους εχθρούς του προλεταριάτου, μια δοξασμένη θέση θα καταλαμβάνεται από αυτό το πολυβόλο της Λαϊκής Επιτροπής Οικονομικών που επιτέθηκε στο αστικό καθεστώς στα μετόπισθεν – το νομισματικό του σύστημα – μετατρέποντας τον αστικό οικονομικό νόμο της νομισματικής κυκλοφορίας σε μέσο καταστροφής του ίδιου του καθεστώτος και σε πηγή χρηματοδότησης της επανάστασης.»[3]

Ίσως θα πρέπει να πάμε σε πιο γνώριμες καταστάσεις στον κ. Γλέζο. Γιατί άραγε ρίσκαραν την ζωή τους οι σύντροφοί του το 1944 με σκοπό να διασώσουν τις εκτυπωτικές μηχανές χαρτονομίσματος που οι υποχωρούντες ναζί ήθελαν να καταστρέψουν; Γιατί δεν είπαν αυτό που λέει σήμερα ο κ. Γλέζος και να υπομείνουν το νομισματικό καθεστώς που είχαν επιβάλει από την εποχή της δολοφονίας του Καποδίστρια οι μεγάλες προστάτιδες δυνάμεις; Γιατί θεώρησαν τόσο σημαντικό το να μπορεί η ελεύθερη πια πατρίδα τους να έχει δικαίωμα να τυπώνει το δικό της νόμισμα στο δικό της κρατικό εκτυπωτικό;

Γιατί ο Δ. Μπάτσης, ο Α. Αγγελόπουλος, που τότε ήταν στο ΕΑΜ, και άλλοι του κινήματος της Επιστήμης Ανασυγκρότησης (ΕΠΑΝ) θεωρούσαν τόσο σημαντικό το να διαθέτει η χώρα το δικό της κρατικό νόμισμα; Δεν θα ήταν καλύτερο να λειτουργεί με την βρετανική λίρα, που οι στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής της Βρετανίας μετά την απελευθέρωση τύπωναν στην Ελλάδα, ή με την χρυσή λίρα στερλίνα; Ή μήπως κι αυτοί οι άσχετοι της ΕΠΑΝ δεν μπορούσαν να καταλάβουν αυτό που κατανοεί μόνο ο κ. Γλέζος, γιατί είχαν κι αυτοί «διπλώματα οικονομίας»;

Μήπως απλά γνώριζαν πολύ καλά αυτό που έχει απαρνηθεί εδώ και πολλά χρόνια ο κ. Γλέζος; Μήπως γνώριζαν ότι για να διεκδικήσεις την ελευθερία σου σαν λαός και σαν οικονομία που λειτουργεί υπέρ του λαού, τότε οφείλεις να έχεις εθνικό κρατικό νόμισμα. Δεν σου λύνει τα προβλήματα, αλλά είναι η μοναδική αφετηρία για να αντιμετωπίσεις τα οικονομικά προβλήματα από την σκοπιά των συμφερόντων των εργαζόμένων. Αυτό το γνωρίζουν όλοι όσοι ασχολούνται με το θέμα από τις αρχές του 19ου αιώνα. Ακόμη να το αντιληφθεί ο κ. Γλέζος; Ή δεν του καίγεται καρφί για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού και νοιάζεται μόνο για την νομή της εξουσίας με τις πλάτες των αξιωματούχων της ευρωζώνης;

Μέρος του δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 12/5/2013



[1] Anton Menger, Das Recht auf den vollen Arbeitsertrag in geschichtlicher DarstellungStuttgart, 1891.
[2] F. Engels, Lawyers’ Socialism, MECW, vol. 26, Moscow: Progress Publishers, 1990, σ. 597.
[3] Φ. Πρεομπραζένσκυ, Χαρτονόμισμα κατά την προλεταριακή δικτατορία, Κρατικές εκδόσεις, Μόσχα, 1920, σ. 4.

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

Ο. Κουμαρέλλας: Πέντε αστέρια, ή πέντε φάσκελα;


Ο. Κουμαρέλλας: Πέντε αστέρια, ή πέντε φάσκελα;

Παραλάβαμε, από άγνωστο σε ‘μας αποστολέα, το Καταστατικό και τις βασικές αρχές ενός νέου κόμματος, από τα πολλά που δημιουργούνται αυτήν την περίοδο, προφανώς ως απόρροια της πλήρους ρευστοποίησης του πολιτικού συστήματος. Πολλοί οι μνηστήρες και οι διεκδικητές της ψήφου των απογοητευμένων από τα υπάρχοντα σχήματα στο πολιτικό στερέωμα της χώρας. Συνωστισμός!
Κατ’ αρχήν ενδιαφέρον ο τίτλος του νέου κόμματος «Δραχμή 5 αστέρων» ως συντομογραφία της «Ελληνικής Δημοκρατικής Κίνησης των Πέντε Αστέρων». Αυτά τα 5 αστέρια τελικά πολύ της μόδας έχουν γίνει. Δημιουργεί και κάποιους συνειρμούς από το γνωστό ελληνικό κονιάκ των 5 αστέρων. Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί όχι τριών ή ακόμα καλύτερα επτά αστέρων, που είναι και το τοπ (για να μην πούμε 12 που θα ’ταν και υπερβολή!). Παραπέμπει όμως και στη χλιδή των 5άστερων πολυτελών ξενοδοχείων. Έτσι φαντάζονται ίσως την Ελλάδα κάποιοι. Μακάρι, αλλά εκτός από τους πλούσιους τουρίστες, που απολαμβάνουν τη διαμονή, υπάρχουν και οι καμαριέρες, οι καθαρίστριες και οι λαντζιέρηδες, ταγμένοι μόνο να εξυπηρετούν και ποτέ να εξυπηρετούνται.
Αλλά όχι! Να τι μας θυμίζει: Την διάθεση των Ιταλών να απορρίψουν το δικό τους πολιτικό σύστημα στηρίζοντας και αναδεικνύοντας πρώτο κόμμα αυτό το περίεργο μόρφωμα των πλατειών του Μπέππε Γκρίλλο, που τάραξε τα νερά σε όλη την Ευρώπη. Καλές οι αντιγραφές αλλά χρειάζονται και προσοχή. Μπορεί ο Μπέππε να ζητήσει πνευματικά δικαιώματα. Όταν μάλιστα οι αντιγραφείς καμιά σχέση δεν είχαν, ούτε έχουν, με αυθόρμητα κινήματα από τα κάτω.
Όμως η συντομογραφία περιλαμβάνει και κάτι πολύ - πολύ ελληνικό και επίκαιρο, που κανείς δεν μπορεί να έχει δικαιώματα σ’ αυτό: Δραχμή. Το πράγμα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όταν όλοι σκίζονταν για το ευρώ και όσοι παλεύαν τρία χρόνια τώρα για εθνικό νόμισμα να αντιμετωπίζονται ως γραφικοί, αν όχι ως μιάσματα και τώρα που η συζήτηση ανοίγει έρχονται τα πλάνα Β και τα πολλά αστέρια, να μας πουν τι άραγε καινούργιο, ή τι διαφορετικό; Ας μην είμαστε όμως καχύποπτοι γκρινιάρηδες κι ας δούμε σε τι συνίσταται το «νέον»:
Αναφέρεται λοιπόν στο Άρθρο 2 «Βασικές αρχές» § 2,1. Προοίμιο: «….Η καταστροφική εμμονή σε ακραίες συνταγές λιτότητας, τα επονείδιστα δάνεια, αυτό το ίδιο το σκληρό ευρώ, καταστρέφουν την ελληνική οικονομία, αλλά και τις οικονομίες του ευρωπαϊκού νότου, όπως έχει επισημανθεί από τους σημαντικότερους διεθνείς οικονομολόγους και αναλυτές αλλά και δικές μας οικονομοτεχνικές μελέτες.» Το μόνο διαφορετικό είναι ότι ο συντάκτης του κειμένου περίμενε τους σημαντικότερους «διεθνείς οικονομολόγους και αναλυτές» και τις «οικονομοτεχνικές μελέτες» για να βγάλει κάποια συμπεράσματα. Δεν του αρκεί η καθημερινή βαρβαρότητα όπως την βιώνει η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Δεν του αρκούν η ανεργία του 30%, τα λουκέτα, οι αυτοκτονίες, οι άστεγοι, η μετανάστευση των νέων, η ρευστοποίηση κάθε περιουσίας. Βεβαίως δεν πειράζει να έρχονται και οι «οικονομοτεχνικές μελέτες» των ειδικών να προσαρμόζονται στη σκληρή πραγματικότητα, κάθε άλλο μάλιστα, αλλά είναι ενδεικτικό από το που ξεκινάει κάποιος για να τοποθετηθεί πολιτικά.
Συνεχίζει όμως στην ίδια παράγραφο «….Η ευρωζώνη χωρίς την ύπαρξη μιας ισχυρής κεντρικής πολιτικής και οικονομικής ομπρέλας, οδηγεί σε αδιέξοδα…». Τι θέλει να πει εδώ ο ποιητής; Μήπως εάν εξασφαλιστεί αυτή η ισχυρή κεντρική πολιτική και οικονομική ομπρέλα από την πλευρά της ευρωένωσης, όπως ήδη έχει δρομολογηθεί με την περίφημη ομοσπονδοποίηση, όλα θα είναι μέλι γάλα; Μπορεί, αλλά προς όφελος ποιών; Πάντως όχι του Ελληνικού λαού. Μεμψιμοιρούμε; Για να δούμε παρακάτω:
Αναφέρεται λοιπόν: «Για το σκοπό αυτό, είναι αναγκαία η ύπαρξη μιας συγκροτημένης πολιτικής κίνησης, που θα συνεργαστεί με φορείς που έχουν παρόμοιους κεντρικούς στόχους χωρίς αποκλεισμούς, εκτός και αν πρόκειται για πρόσωπα επιλήψιμου ή αμφιλεγόμενου ήθους.» Δηλαδή, οι μέχρι τώρα φορείς και πρωτοστάτες στον αγώνα για την απαλλαγή από τα μνημόνια, τα χρέη και την καθιέρωση Εθνικού νομίσματος, δεν αποτελούν συγκροτημένη πολιτική κίνηση; Ή μήπως, κατά τη γνώμη του συγγραφέα του κειμένου, πρόκειται για «πρόσωπα επιλήψιμα, ή αμφιλεγόμενου ήθους»; Κι αν υπάρχει οργανωμένος πολιτικός φορέας με παρόμοιους κεντρικούς στόχους, που η νέα κίνηση προσδοκά να συνεργαστεί χωρίς αποκλεισμούς, προς τι η δημιουργία καινούργιου φορέα; Για να διασπαστεί ακόμα περισσότερο το λαϊκό κίνημα; Για να δημιουργούνται μεγαλύτερες συγχύσεις; Ποιον εξυπηρετεί σήμερα το «διαίρει και βασίλευε»; Αλλά ας μην είμαστε κακόπιστοι και κάνουμε δίκες προθέσεων, που μπορεί να μην ευσταθούν και όντως η νέα κίνηση να προσφέρει αυτό που δεν κατάφεραν άλλοι μέχρι τώρα. Προχωρούμε λοιπόν.
«Η  ΔΡΑΧΜΗ 5*, η Ελληνική Δημοκρατική Κίνηση των Πέντε Αστέρων, εκπροσωπείται  από στελέχη που δεν έχουν ανάμειξη στη Μνημονική υποτέλεια, από ενεργούς πολίτες από όλους τους επαγγελματικούς και πολιτικούς χώρους….». Χωρίς να αμφισβητούμε του λόγου το αληθές, ποια είναι αυτά τα στελέχη και που βρισκόντουσαν μέχρι τώρα;
«Έχει επεξεργαστεί συγκροτημένο και αποτελεσματικό σχέδιο δράσης για την έξοδο από την κρίση, για την οικονομική, πολιτική και διοικητική ανασυγκρότηση και ανόρθωση της χώρας.». Ποιο είναι αυτό το τόσο καλά επεξεργασμένο σχέδιο; Γιατί δεν παρουσιάζεται; Γιατί μέχρι στιγμής δεν έχουμε ακούσει κάτι; Δεν θα ήταν σκόπιμο και πιο πειστικό να παρουσιαστεί πρώτα αυτό το σχέδιο και να κληθούμε όλοι να το υποστηρίξουμε, συμβάλλοντας επίσης στην τελική του διαμόρφωση; Που εκπονήθηκε αυτό το σχέδιο; Από ποιους και με ποιους συγκεκριμένους στόχους; Αρκούν μόνοι γενικόλογες αναφορές περί έκφρασης «του πατριωτικού σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο με κοινωνική αλληλεγγύη, με αποτελεσματικότητα, εντιμότητα, διαφάνεια και αξιοκρατία, με ευαισθησία για το περιβάλλον και τους μη-προνομιούχους πολίτες, με  προσήλωση στην αυτοδύναμη ανάπτυξη της χώρας με εξορθολογισμό του κράτους, στην εγχώρια  παραγωγή, την απαλλαγή από την υποτέλεια των δανεικών…..»; Τα έχουμε ακούσει τόσες πολλές φορές, που μάλλον βαρετά γίνονται, αν όντως δεν συνοδεύονται από πολύ συγκεκριμένους τρόπους υλοποίησης. Αρκεί άραγε μόνο η γενική αρχή περί επιστροφής στη «δραχμή»;
Αλλά εδώ τίθεται και ένα ευρύτερο θέμα που δείχνει τη σύγχυση του συγγραφέα του κειμένου, ή την ηθελημένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού των πολιτών. Ομιλεί περί «πατριωτικού σοσιαλισμού». Από πότε ο πατριωτισμός απέκτησε πρόσημο και χρώμα;  Από πότε ο πατριωτισμός, όπως τον αισθάνεται ο απλός άνθρωπος και η αγάπη του για την πατρίδα έγινε «κομμουνιστικός», σοσιαλιστικός», «φιλελεύθερος», δεξιός, ή αριστερός;
Και σε τι διαφέρει αυτή η προσπάθεια ιδιοποίησης και «εγκλωβισμού» του πατριωτισμού κάτω από συγκεκριμένα ιδεολογικά σχήματα, από την πατριδοκαπηλία είτε των κυβερνώντων, που μας σφάζουν στο όνομα της «πατρίδας», είτε από τους δήθεν εθνικόφρονες, πραγματικούς εθνοκάπηλους, φασίστες και νεοναζί, που εκμεταλλεύονται τα εθνικά σύμβολα για να δηλητηριάζουν με τις διεστραμμένες απόψεις τους την κοινωνία;
Ο πατριωτισμός είναι ένας και είναι αυτός που εκφράστηκε στη πράξη διαχρονικά με τους αγώνες του ίδιου του λαού για Ελευθερία και Δημοκρατία. Δεν είναι ούτε «δεξιός», ούτε «αριστερός» είναι μονάχα λαϊκός!
Ας γυρίσουμε όμως στο κείμενο της διακήρυξης. Αναφέρει παρακάτω συγκεκριμένα πέραν της συνεργασίας με άλλους συγκροτημένους πολιτικούς φορείς χωρίς να τους κατονομάζει: «…παράλληλα επιδιώκει την προώθηση συμμαχιών με ευρωπαϊκούς πολιτικούς φορείς με προτεραιότητα τις χώρες του νότου, επιδιώκοντας τη προώθηση της συμμαχίας των χωρών του Ευρωπαϊκού νότου». Εδώ τα πράγματα αρχίζουν και δυσκολεύουν. Για ποια συμμαχία των χωρών του ευρωπαϊκού νότου μιλάμε; Υπέρ ποιου προσβλέπουμε να συγκροτηθεί η «συμμαχία» και εναντίον ποιού; Των χωρών του ευρωπαϊκού βορρά; Έχουμε συναίσθηση τι λέμε και τι προτείνουμε; Το πρόβλημα είναι οι χώρες του νότου εναντίον εκείνων του βορρά, μέσα στο ίδιο πλαίσιο της Ε.Ε., ή το ίδιο αυτό εξαμβλωματικό κατασκεύασμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πρέπει να διαλυθεί το συντομότερο;
Βεβαίως ανάλογες προτάσεις έχουν ακουστεί από πολλούς και από διάφορες πλευρές, μέχρι και ο Πρετεντέρης του MEGA έχει αναφερθεί, για να μην μιλήσουμε για τα ανάλογα φληναφήματα του ΣΥΡΙΖΑ και των σχεδιοβητάδων. Απερίσκεπτες θέσεις χωρίς καμιά προοπτική πραγματοποίησης κάτω από τις δοσμένες σήμερα συνθήκες, την αγριότητα της επίθεσης από το κέντρο της ευρωένωσης και την ταύτιση εν πολλοίς με αυτό των κυρίαρχων οικονομικο -πολιτικών ελίτ όλων των χωρών του νότου.
Μόνο αν ο κάθε λαός ξεχωριστά αγωνιστεί και αντιστρέψει, στη χώρα του, τη φορά των πραγμάτων με αποχώρηση από τη λυκοφωλιά της ευρωένωσης, υπάρχει προοπτική. Το τι θα μπορούσε μετά να δημιουργηθεί και κατά πόσο αυτό θα ήταν συμφέρον για τη χώρα μας, μόνον τότε και σε σχέση με τις συνθήκες που θα έχουν, μετά τη διάλυση της ευρωένωσης, διαμορφωθεί, θα μπορούσε να το συζητήσει κανείς.
Αν περιμένουμε από τους Ιταλούς, τους Γάλλους και τους Πορτογάλους να συμμαχήσουν μαζί μας για να γλυτώσουμε από τη μέγγενη του χρέους και των μνημονίων και να ανακτήσουμε την Εθνική μας Ανεξαρτησία, τότε θα είμαστε πραγματικά άξιοι της τύχης μας, γιατί δεν πρόκειται ποτέ αυτό να συμβεί.
Από την άλλη πλευρά, μια τέτοια άτυπη «συμμαχία» εντός της ευρωζώνης των χωρών του νότου, μπορεί να εξυπηρετεί τα σχέδια των Αμερικανών και του υπόγειου οικονομικού πολέμου που διεξάγει με την Γερμανία, εμάς όμως, μας εξυπηρετεί; Μπορεί να οδηγήσει σε ριζική λύση του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε; Ή από τη Σκύλλα πέσουμε στη Χάρυβδη; Γιατί κι αυτό το ακούμε πολύ τελευταία. Απέναντι στον Γερμανικό βορρά του ευρώ, ο νότος διασυνδεδεμένος με το δολλάριο. Έλεος!
Προφανώς και κανείς σοβαρός δεν αρνείται τη συνεργασία με πραγματικά λαϊκά κινήματα των υπολοίπων πληττόμενων χωρών και όχι μόνο του νότου, την ανταλλαγή εμπειριών και γνώσεων και την αλληλοϋποστήριξη του αγώνα για κοινούς σκοπούς. και αυτό κάνουμε, όσοι έχουμε ενταχθεί στον αγώνα. Αλλά άλλο αυτό κι εντελώς διαφορετικό να μιλάμε για συμμαχία των χωρών του νότου και μάλιστα «με χαλαρή συναλλαγματική σύνδεση των νομισμάτων τους, τη δημιουργία ζώνης ελεύθερου εμπορίου του νότου, τη θέσπιση κοινών πολιτικών σε οικονομικές, δημοσιονομικές, αναπτυξιακές, εμπορικές, τραπεζικές και νομισματικές πρακτικές, την  πολιτική σύμπραξη για ισχυροποίηση της γεωπολιτικής τους ισχύος, τη διαπραγμάτευση των χρεών, την αξιοποίηση των ενεργειακών και πλουτοπαραγωγικών τους πόρων, την ανακήρυξη της ΑΟΖ του Ευρωπαϊκού νότου σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο..». Πολύ προχωρημένα πράγματα δηλαδή, που μόνο οι «σοσιαλιστικά» σκεπτόμενοι «πατριώτες» μπορούν να φαντασιώνονται.
Ο κάθε λαός θα πρέπει να αγωνιστεί στον τόπο του για τα δικά του δίκαια, υποστηρίζοντας τα αντίστοιχα δίκαια των υπολοίπων λαών. Αλλά δεν θα έλθουν οι Ιταλοί εδώ να αγωνιστούν για ‘μας, ούτε εμείς θα πάμε στην Ισπανία να αγωνιστούμε για λογαριασμό των Ισπανών.
Η πρόταση αυτή, κοντολογίς, αν δεν είναι υποβολιμαία, είναι παντελώς αφελής και ανεπεξέργαστη, γι’ αυτό το ίδιο επικίνδυνη και μάλιστα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που διατυπώνεται και το μόνο που μένει να σκεφτούμε είναι αν απέναντι στη ληστοσυμμορία του ευρώ έχουμε την σταδιακή ανάπτυξη του λόμπυ του δολαρίου.
Αλλά ας προχωρήσουμε παρακάτω, στην παράγραφο 2,2. αναφέρεται: «Κατάργηση του Μνημονίου με επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, τη δραχμή, με στάση πληρωμών του χρέους, αναδιαπραγμάτευση και κούρεμα του σε επίπεδα της τάξης του 70%, με επιμήκυνση αποπληρωμής του υπολοίπου, περίοδο χάριτος 2-3 ετών, διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων και εφαρμογή ενός βιώσιμου αναπτυξιακού σχεδίου».
Πέραν της διεκδίκησης των πολεμικών αποζημιώσεων που αποτελεί τελευταία το κερασάκι σε κάθε πρόταση - «τούρτα» που προσφέρεται, μέχρι και ο Σαμαράς θα δώσει ηρωική μάχη για να τις διεκδικήσει και που βεβαίως κανείς δεν μπορεί να φέρει αντιρρήσεις και την εφαρμογή ενός βιώσιμου αναπτυξιακού σχεδίου (ποιο είναι αυτό αλήθεια;), προκύπτουν τα παρακάτω ερωτηματικά, που δεν απαντώνται:
1. Επιστροφή στη δραχμή. α.) Με ποιους πραγματικά όρους; Θα είναι ένα γνήσιο Εθνικό Κρατικό νόμισμα; Ποιος θα το εκδίδει; Το Ελληνικό Δημόσιο μέσω μιας πλήρως κρατικοποιημένης Τράπεζας Ελλάδος, ή η ιδιωτικών συμφερόντων και υπό τον έλεγχο της ΕΚΤ σημερινή Τράπεζα Ελλάδος;
β.) Γιατί δεν αναφέρεται σαφώς ότι για να υπάρξει νομισματική μεταβολή προς όφελος της χώρας και του λαού θα πρέπει να προηγηθεί η Εθνικοποίηση συνολικά του τραπεζικού συστήματος και εκκαθάρισής του από τα μαύρα ενεργητικά, έτσι ώστε να μπορέσει να επιτελέσει το σκοπό της γρήγορης ανάταξης της οικονομίας, με ταυτόχρονη διασφάλιση των καταθέσεων των πολιτών;
γ) Γιατί αναφέρεται γενικά σε έλεγχο της διακίνησης κεφαλαίων και του τραπεζικού συστήματος, ενώ είναι όρος απαράβατος ο αυστηρότατος έλεγχος των χρηματικών ροών από και προς τη χώρα, τουλάχιστον για ένα εύλογο χρονικό διάστημα  και μέχρι της αποκατάστασης της πλήρους ισορροπίας με το νέο νόμισμα;
Δεν κατανοεί ο συντάκτης της διακήρυξης ότι χωρίς τις παραπάνω προϋποθέσεις η «επιστροφή στη δραχμή» θα είναι δώρον άδωρο, ενώ θα πρόκειται επί της ουσίας για ένα κατοχικό νόμισμα τύπου «ράλλικης» δραχμής στην 1η κατοχή εάν δεν κοπεί πάραυτα ο ομφάλιος λώρος με την ΕΚΤ και η «εξωτερική» υποτίμηση θα έλθει να ολοκληρώσει την καταστροφή που προκαλεί η εσωτερική υποτίμηση;
Ή μήπως όλη αυτή η φιλολογία που αναπτύσσεται περί «επιστροφής στη δραχμή» και όχι για την αναγκαιότητα καθιέρωσης Εθνικού Κρατικού νομίσματος εκεί αποσκοπεί, δηλαδή να προετοιμαστεί ψυχολογικά η κοινωνία για να αποδεχτεί χωρίς αντιδράσεις ένα κατοχικού τύπου νόμισμα, ή ένα διπλό νομισματικό σύστημα με μια υποτιμήσιμη δραχμή για τις εσωτερικές συναλλαγές, παραμένοντας όμως τα χρέη σε ευρώ;
Είναι δυνατόν οι επίδοξοι διεκδικητές της ψήφου μας μέσω του νέου πεντάστερου κόμματος να μη γνωρίζουν τι ακριβώς παίζεται σήμερα σε βάρος του λαού και της πατρίδας και να παρουσιάζονται τόσο γενικόλογοι στη διατύπωση της πρότασής τους; Δεν κατανοούν ότι σήμερα περισσεύουν οι αοριστολογίες, αλλά απαιτείται το απόλυτα συγκεκριμένο σε κάθε λέξη και σε κάθε φράση που δομεί μια πρόταση, όπως αυτή που μας παρουσιάζουν;
2. Χρέος: Απλή στάση πληρωμών (προφανώς προσωρινή αφού αναφέρεται σε αναδιαπραγμάτευση). Αλλά γιατί κούρεμα της τάξης του 70% και όχι του 50%, ή του 80%; Από πού προκύπτει το ποσοστό αυτό; Πετάμε ένα νούμερο στην τύχη κι ό,τι πιάσουμε; Μα είναι πρόταση αυτή;
Και με τι όρους θα πρέπει να γίνει αυτό το κούρεμα; Αφού επιδιώκεις επαναδιαπραγμάτευση θα δεχθείς και κάποιους όρους, δεν γίνεται αλλιώς. Μήπως όπως αυτοί του PSI των Βενιζέλου - Παπαδήμου που βρεθήκαμε να χρωστάμε περισσότερα;
Αναρωτιέται κανείς, πως μπορεί να είναι σοβαρή μια πρόταση που παραγνωρίζει το αυτονόητο; Και ποιο είναι το αυτονόητο; Μα ότι το χρέος στο μεγαλύτερό του μέρος είναι παράνομο. Δεν κατευθύνθηκε στην εξυπηρέτηση της ελληνικής κοινωνίας και στην οικονομία της, αλλά δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει άνομες δραστηριότητες ενός εξωνημένου πολιτικού προσωπικού και για να χρησιμοποιηθεί εκ των υστέρων ως το εργαλείο επιβολής ξένης κατοχής στη χώρα. Αυτή είναι η αλήθεια για το χρέος και αυτή την αλήθεια καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, υπεύθυνα, σοβαρά με Αρετή και Τόλμη.
Και μια τέτοια αντιμετώπιση δεν μπορεί παρά να είναι η ολοκληρωτική άρνηση αναγνώρισης του χρέους και η οριστική παύση πληρωμής του, ως παρανόμου με βάση το διεθνές δίκαιο. Το ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ δεν είναι ένα σύνθημα που βγήκε από τις πλατείες. Είναι ύψιστη πολιτική επιλογή. Η μόνη επιλογή που έχουμε για να ξεφύγουμε από τη βία της χρεοκρατίας και της ξένης κατοχής.
Όλα τα υπόλοιπα είναι υπεκφυγές και προσπάθειες στοίχισης στο νέο πολιτικό σκηνικό που στήνεται μεθοδευμένα, γιατί το υπάρχον πνέει τα λοίσθια.
Μόνη διαφορά η «δραχμή», αφού η ιδέα της κερδίζει συνεχώς οπαδούς που θα πρέπει να τους προσεταιριστούν για να μη γίνει καμιά «στραβή» και χάσει το σύστημα τα αυγά και τα πασχάλια!.
Πράγματι διαβάζουμε ένα καλογραμμένο κείμενο έκθεσης ιδεών, που αντιστοιχεί στα προεκλογικά προγράμματα σχεδόν όλων των κομμάτων που διεκδικούν μια θέση στο κοινοβούλιο και μάλιστα εντός του γνωστού και μη εξαιρετέου «συνταγματικού τόξου». Καμία εξειδίκευση επί της ουσίας. Χιλιοειπωμένα πράγματα……
Δεν μπορεί όμως, να μην επισημανθεί η κραυγαλέα έλλειψη αναφοράς στη Δημοκρατία και πως αυτή σήμερα είναι δυνατόν αποκατασταθεί στην ουσία της. Καμία θέση για την αναγκαιότητα νέου Συντάγματος.

Αλλά και καμία αναφορά στο ζήτημα της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Προφανώς για τους πρωτεργάτες της κίνησης δεν υπάρχει θέμα ξένης κατοχής και αγώνα για Ανεξαρτησία.
Καμία θέση για την τιμωρία των ενόχων που μας οδήγησαν ως εδώ και τη πατρίδα στην καταστροφή. Προφανώς γι’ αυτούς τους κυρίους το θέμα δεν είναι πολιτικό, δεν είναι ταξικό, τελικά δεν είναι Εθνικό, είναι απλά «τεχνικοοικονομικό». Όχι πέντε αστέρια, αλλά πέντε φάσκελα αρμόζουν!
Υ.Γ. Το πόσο δημοκρατικά δομείται το νέο κόμμα των πέντε αστεριών φαίνεται χαρακτηριστικά από το άρθρο 10 του καταστατικού που ορίζει προσωρινή διοικούσα επιτροπή, από ποιους δεν λέει, μάλλον ελέω Θεού, για ολόκληρα τρία χρόνια. Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι ορίζεται ότι δεν μπορεί να διαρκέσει πέραν των τριών ετών!

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013


Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΤΤΙΚΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΕΦΤΑΣΕ ΑΡΓΑ. Ο ΠΥΡΗΝΑΣ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ - ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΙΣΧΥΕΙ ΟΠΩΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ







29-1-2013

Η χτεσινή ολομέλεια του τομέα Πειραιά και μετά από εισήγηση των συναγωνιστών από την Π.Γ. και Ο.Γ. αποφάσισε να γίνουν συζητήσεις
και να παρθούν αποφάσεις από τους πυρήνες για τα παρακάτω ζητήματα :

1. Συζήτηση της έκτακτης ανακοίνωσης της Π.Γ.
2. Απόφαση για συμμετοχή  στην πολιτική συναυλία που διοργανώνει το ΕΠΑΜ και τρόποι στήριξης - ανάθεση καθηκόντων.


31-1-2013

Προς όλα τα μέλη και φίλους του ΕΠΑΜ Κερατσινίου-Δραπετσώνας
Το συντονιστικό του πυρήνα, λαμβάνοντας υπόψη το κάλεσμα της Π.Γ. για συμμετοχή στην Παναττική συνδιάσκεψη
του ΕΠΑΜ που θα γίνει την Δευτέρα 4 Φλεβάρη στο ΚΥΒΕ Περιστερίου, ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ :
- η προγραμματισμένη συνέλευση της Δευτέρας 4/2 μετατίθεται για το
Σάββατο 2 Φλεβάρη στις 1:30 το μεσημέρι στο χώρο της Μαρίας.
-Την ίδια ημέρα, στις 11 το πρωί, θα συγκεντρωθούμε στην Τσαλδάρη έξω από το ζαχαροπλαστείο Μέλισσα για να μοιράσουμε φυλλάδιο
και να ενημερώσουμε τους συμπολίτες μας για τις θέσεις και τις προτάσεις μας.
Καλούνται όλα τα μέλη και οι φίλοι να συμμετάσχουν μαζικά.

ΗΜΕΡΙΣΙΑ  ΔΙΑΤΑΞΗ  για συνέλευση Σαββάτου 12-1-2013 ώρα 1:30 μμ
1. Συζήτηση της έκτακτης ανακοίνωσης της Π.Γ. και πολιτική ενημέρωση, ενημέρωση από τις δράσεις. 
2. Απόφαση για συμμετοχή  στην πολιτική συναυλία που διοργανώνει το ΕΠΑΜ και τρόποι στήριξης - ανάθεση καθηκόντων.
3. Ενημέρωση από "Δημοτική επιτροπή" και ψήφιση της Διακήρυξης.
4. Λειτουργία του εσωτερικού δικτύου ενημέρωσης μελών και φίλων.
5. Προγραμματισμός δράσης.

Τα μέλη και οι φίλοι που εκτιμούν ότι υπάρχουν σημαντικά ζητήματα που δεν συμπεριλαμβάνονται στην ημερήσια διάταξη
παρακαλούνται  να τα γνωστοποιήσουν εγκαίρως  για την καλύτερη προετοιμασία της συνέλευσης.
Τα μέλη που λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων αδυνατούν να παρευρεθούν στη συνέλευση καλούνται να το
γνωστοποιήσουν εγκαίρως (6936115808, 6972410981 και 6948823373).
Το συντονιστικό Πυρήνα